De jongste assistent van Van aanpakken houdt nogal van zingen. En dus zat Van aanpakken op zondag in de kerk te luisteren naar het eerste optreden van haar kinderkoor. Op het programma stond een vertederend repertoire van welbekende kerstliedjes. Breekbare kleuterstemmetjes vonden zachtjes hun weg door de veel te grote kerk naar de oren van vertederde ouders en grootouders. Minstens 20 smartphones van trotse moeders filmden de happening. Kling klokje klingelingeling…

Het was de zondag na het klimaatakkoord in Parijs. Die avond ervoor was er iets goeds voortgekomen uit Parijs. Wereldleiders, onderhandelaars, milieu-activisten waren samen tot afspraken gekomen over de toekomst van het klimaat. Ze hadden een officieel einde gemaakt aan het fossiele tijdperk, met afspraken die concreter en daadkrachtiger waren dan ooit. Afspraken die gaan over de toekomst van onszelf en van onze kinderen. En dus ook van mijn jongste assistent, die nog onwetend is van wereldwijde temperatuurstijging, en alle gevolgen die dat met zich mee gaat brengen. Kerstmis is gekomen, met je mooie bomen, zong haar koortje. Mijn jongste assistent stond zó ontspannen te zingen dat ze haar handen in haar broekzak stak. Die mooie bomen, die gun ik haar zó, net als een wereld waarin het woord ‘fossiel’ alleen nog maar de betekenis is van een diertje dat erg lang geleden stierf en daarna verstopt in een steen bewaard bleef.

Het liefst deed Van aanpakken nu hoogstpersoonlijk gelijk alle kolencentrales op slot, vandaag, hier & nu. Aan de slag en aanpakken maar! Maar… we zaten in de Nicolaïkerk met ’t kinderkoortje. En in alle landen gaan de lichtjes branden, vervolgde het koor. De zon viel overvloedig door de kerkramen. Soms kan het je zomaar overvallen, zo’n gevoel van hoop. Zo’n hoopvolle gedachte dat het, wie weet, ooit nog wel eens goed kan komen.